Piotr teraźniejszość wyklina,

Wszyscy gniewają go ludzie:

Gniewa zalotna dziewczyna

I piesek, co szczeka w budzie.



Gorszą go nowe kierunki,

Potępia działalność cudzą,

Dzieci na łonie piastunki

Już jego odrazę budzą.



Wszędzie zepsucie go ściga,

Próżno sam stoi na straży,

Zwycięża w świecie intryga

Żydów i wolnych mularzy.



Zalewa ziemię wokoło

Rozpusty bezwstydny cynizm;

Jak hydra podnosi czoło

Socjalizm i jakobinizm.



Znikąd nie widać pociechy,

Więc przepowiada narodom,

Za wszystkie tych czasów grzechy,

Los straszny biblijnych Sodom.



"Dawniej - to wspomnieć aż miło -

Nic nie kosztował nas najem,

Wszystko się samo robiło

I życie było, ach, rajem.



Podatków nie gniotło brzemię,

A pan spokojnie sprzedawał,

Jeśli nie całą swą ziemię,

Przynajmniej dobry jej kawał.



Moralność kwitła na dole...

I niższa narodu warstwa

Kornie znosiła niedolę

Szukając w modłach lekarstwa.



Nie było pokusy próżnej,

Każdy się godził z swym stanem:

Kto żebrak, ten żył z jałmużny,

A pan - ten zawsze był panem.



Nauki zgubnego jadu

Nikt w dusze ludzkie nie szczepił,

Zepsucia nie było śladu,

Najwyżej - wioskę kto przepił".



Tak się wciąż skarży i zżyma,

I biada poczciwa dusza,

Aż przywdział ubiór pielgrzyma

I w drogę po nocy rusza.



Śród nocy - ciemno troszeczkę,

Więc w błocie kosturem grzebie;

Zapalił łojową świeczkę

I pilnie patrzy przed siebie.



"Gdzie idziesz? - pytam - człowiecze,

Czy szukasz po nocy czego?"

A on mi z dumą odrzecze:

"Ja szukam dnia wczorajszego".



"Jak sądzę, daleko zajdziesz;

Pospieszaj zatem, jegomość,

A jak wczorajszy dzień znajdziesz,

Przyślij mi pocztą wiadomość".


Jestże to prawdą, ze nad mą kołyską

Dzieckiem niebiańskie widziałem zjawisko

Anioła, który schylony nade mną

Z wolna mi z duszy noc odganiał ciemną,

I rozpostarłszy blasków swych koronę,

Miłością poił serce przebudzone,

A chociaż skrzydła otwierał do lotu,

Słodką nadzieją żegnał mnie powrotu?



Jestźe to prawdą, ze zniknął przedwcześnie,

Zaledwie sercem przeczuwany we śnie,

I ze już odtąd na próżno na ziemi

Za jego ślady goniłem jasnemi!

Aż zbłąkanemu nad ciemne otchłanie

Coraz mnie) dawne jaśniało świtanie,

I w duszy cudne zatarły się lica,

I ta powrotu słodka obietnica



Jestźe to prawdą, ze mi teraz znowu

Wolno zawierzyć anielskiemu słowu

I śnić, ze dusza stęskniona pizywola

Wiacającego z błękitów anioła?

Jestźe to prawdą, że mi teraz dano

Powitać widzeń jutrzenkę różaną

I pod je) skrzydeł opiekuńczych dwoje -

Znowu w opiekę oddać serce swoje?



3 grudzień 1879