Pod zwrotnikami rosną w lasach kwiaty,

Co przybierają wzory fantastyczne -

Strój ich niezwykły, wdzięczny i bogaty,

Cudowne barwy, wonie narkotyczne:

I nęcą zmysły ich korony świetne

I te zapachy z pozoru szlachetne.



Każdy z nich postać rzadkiego motyla

Lub przepych kształtów nieznanych roztoczy,

Z szczeliny drzewa w błękit się wychyla,

Wprawiając w zachwyt podróżnika oczy,

A jednak one soki swoje biorą

Z zgnilizny, w drzewach ukrytej pod korą.



Są i uczucia, szlachetne z pozorów,

Rozpromienione całą blasków tęczą,

Nadziemskiej miary, cudownych kolorów,

Jakby anioły, co w błękitach klęczą

I rozsiewają idealne wonie,

W których wędrowiec sercem swoim tonie.



A jednak, chociaż taki czar roznoszą,

Chociaż cel w sobie przedstawiają wzniosły

I nęcą ludzi nieznaną rozkoszą,

One na drzewie zbutwiałym wyrosły;

Z głębi tajnego powstały zepsucia -

Te fantastycznie błyszczące uczucia.


Ja ciebie kocham! Ach te słowa

Tak dziwnie w moim sercu brzmią.

Miałażby wrócić wiosna nowa?

I zbudzić kwiaty co w nim śpią?

Miałbym w miłości cud uwierzyć,

Jak Łazarz z grobu mego wstać?

Młodzieńczy, dawny kształt odświeżyć,

Z rąk twoich nowe życie brać?



Ja ciebie kocham? Czyż być może?

Czyż mnie nie zwodzi złudzeń moc?

Ach nie! bo jasną widzę zorzę

I pierzchającą widzę noc!

I wszystko we mnie inne, świeże,

Zwątpienia w sercu stopniał lód,

I znowu pragnę - kocham - wierzę -

Wierzę w miłości wieczny cud!



Ja ciebie kocham! Świat się zmienia,

Zakwita szczęściem od tych słów,

I tak jak w pierwszych dniach stworzenia

Przybiera ślubną szatę znów!

A dusza skrzydła znów dostaje,

Już jej nie ściga ziemski żal -

I w elizejskie leci gaje -

I tonie pośród światła fal!