Są jedni, którzy wiecznie za czymś gonią,

Za jakąś marą szczęścia nadpowietrzną,

W próżnej gonitwie siły swoje trwonią,



Lecz żyją walką serdeczną.



I całą kolej złudzeń i zawodów

Przechodzą razem z rozkoszą i trwogą,

I wszystkie kwiaty zrywają z ogrodów,



I depczą pod swoją nogą.



Są inni, którzy płyną bez oporu

Na fali życia unoszeni w ciemność,

Niby spokojni i zimni z pozoru,



Bo widzą walki daremność.



Zrzekli się cierpień i szczęścia się zrzekli,

Zgadując zdradę w każdym losu darze,

Przed swoim sercem jednak nie uciekli,



I własne serce ich karze!



Gdy się potkają gdzie w ostatniej chwili

Jedni i drudzy przy otwartym grobie,

Żałują, czemu inaczej nie żyli,



Wzajemnie zazdroszczą sobie.


Jestże to prawdą, ze nad mą kołyską

Dzieckiem niebiańskie widziałem zjawisko

Anioła, który schylony nade mną

Z wolna mi z duszy noc odganiał ciemną,

I rozpostarłszy blasków swych koronę,

Miłością poił serce przebudzone,

A chociaż skrzydła otwierał do lotu,

Słodką nadzieją żegnał mnie powrotu?



Jestźe to prawdą, ze zniknął przedwcześnie,

Zaledwie sercem przeczuwany we śnie,

I ze już odtąd na próżno na ziemi

Za jego ślady goniłem jasnemi!

Aż zbłąkanemu nad ciemne otchłanie

Coraz mnie) dawne jaśniało świtanie,

I w duszy cudne zatarły się lica,

I ta powrotu słodka obietnica



Jestźe to prawdą, ze mi teraz znowu

Wolno zawierzyć anielskiemu słowu

I śnić, ze dusza stęskniona pizywola

Wiacającego z błękitów anioła?

Jestźe to prawdą, że mi teraz dano

Powitać widzeń jutrzenkę różaną

I pod je) skrzydeł opiekuńczych dwoje -

Znowu w opiekę oddać serce swoje?



3 grudzień 1879